En la academia donde bailamos han tenido la genial idea de organizar periódicamente fiestas egipcias. ¿En que consisten estas fiestas? Pues bien, las alumnas preparan coreografías que luego presentan y, una vez acabado el espectáculo, ponen música y todo el mundo puede bailar. Gran idea, ya que esto permite poner en práctica lo que hemos aprendido en las clases.
¿Dónde empieza nuestra aventura? Empieza el día en el que nuestra “happy teacher” Paloma (a la que pensamos nombrar profesora Honoris Causa 2007-08 jejejej, pero eso os lo contaremos en un post a parte), nos propone montar una coreo para bailar delante de nuestras compañeras de clase antes de las navidades. Y claro….. tachaaaaaaan!!! Las 4 danzarinas, que a osadas no les gana nadie, van y aceptan súper emocionadas jajajaja.
A partir de ahí ya todo es: corre, corre, corre que se nos echa el tiempo encima, que nervios uuufffffff jijijiji jajajajaja.
Primero: escoger la canción. Olé el trabajo de nuestra primera danzarina, que nos grabó un CD con chorrocientas mil doscientas canciones. Si es que es una chica con recursos!!! Y después de mucho darle vueltas….. And the winner is: “Atabtab” de Nancy Ahram (recortada a 2´30, por supuesto, que no nos veíamos nosotras ni preparando ni bailando una coreo de 4´ ups) Por cierto, buen trabajo de nuestro arreglista Javi, jajajaj muaks un besote.
Segundo: Los pasos. Que difiiiiiiiiiicil! No se cuantas veces hemos escuchado la canción, y lo peor de todo: ¿cuantas veces la han escuchado todos aquellos que nos rodean? Maridos, hijos, padres, hermanos, hasta compañeros de trabajo! Jajaja vamos, que estoy segura que la cancioncita acabó siendo una tortura. En mi caso en concreto, cada día camino del trabajo, y os hablo de las 7:25 de la mañana, lo primero que sonaba era el “Atabtab” y vamos allá, que si aquí caben 3 mayas, que no que mejor 4. Todas sacando tiempo de donde podíamos para llegar los lunes un poco antes a clase, con los tiempos y los pasos que se nos habían ocurrido, apuntados en un papel. Jajaja como me gusta, si es que somos geniales!!
Y llega el primer imprevisto: nuestra danzarina número 1, no puede participar en la coreo. Ooooooohhhhhhhhh noooooo. Vale, no pasa nada, ahí sigue ella animándonos.
Y llega el segundo imprevisto: nuestra danzarina saltarina, se lía a viajar por el mundo, y claro, tiempo para ensayar, pobreta, res de res. Oooooooooohhhhhh noooooooo. Vale, no pasa nada, será nombrada animadora oficial jijiji.
Tercero: coreo lista, llegan los ensayos. Jajaja bueníiiiiiiiiisimo. No sabéis lo bien que me lo he pasado ensayando con Blanca. Las dos otra vez sacando tiempo de donde podíamos, sms urgente: “Hoy tengo libre” , “ok, quedamos en mi casa”, sms urgente a mi marido: “SOS necesitamos casa solo para nosotras, stop, aparta mesa del comedor para dejar sitio, stop, descuelga espejo de la entrada, stop, ponlo en el comedor para que podamos vernos al bailar, stop, último y más importante, vete y vuelve tarde, que no queremos público, stop y besos” jajajaja.
Y venga, las dos liadas delante del espejo, tacatá hombros a la izquiera, tacatá hombros a la derecha, tu gira hacia aquí que yo giro hacia allá jijijiji, pues oye, que quieres que te diga, que después de bailarla 50 veces, ya nos gustábamos y todo jajajaja.
Total, que llega el día de presentarle la coreo a nuestra “happy teacher” Paloma, Blanca y yo nerviosas perdidas, esperando que le gustara. Porque ya la habíamos bailado delante de nuestras parejas, y les había encantado, pero claro, somos conscientes de que el amor puede ser muuuuuuy ciego, jajajaja así que podían no estar siendo demasiado objetivos. Y sorpresa, le gustó tanto, que nos propuso que la bailáramos en la fiesta egipcia del 12 de enero, si si si, subrayado y en negrita jajajaja que no hay para menos. Las dos, como diría Blanca, súper felices de la muerte jajajajajaja.
Y como fue el espectáculo????? Esto tendrá que esperar al próximo post.
Besotes a todos.
Mon.
Jejejejejej!!! He rigut molt llegint el post i recordant les peripècies que fèiem per assajar. Quan dius que és la propera festa?
A veure aquest post de la coreo. Hi haurà el vídeo, oi? O sigui, que això de l’anonimat s’ha acabat. Quina vergonya!!!
En fi, que m’ho vaig passar molt bé preparant aquesta coreografia. Era la primera, així que la recordaré sempre d’una manera molt especial.
Petonets, danzarinas!!!! (I ja que no escriviu posts a veure si deixeu un comentari ni que sigui!!, au, ja està la broncas! Un petonàs).